روش های متعددی برای ارزیابی  احساس خنک کنندگی منسوجات وجود دارد. از آن جمله می توان به آزمون های زیر اشاره کرد.
• اندازه گیری شاخص Q-max : بیشینه مقدار کاهش گرما در واحد سطح (W/cm2) هنگامی که از یک دستگاه برای شبیه سازی تماس منسوج با بدن استفاده می شود. شاخص خنک کنندگی برای منسوجات دارای  بافت حلقوی بیش از 0.130 و برای منسوجات تاری-پودی بیش از 0.170 در نظر گرفته می شود.
• اندازه گیری میزان موئینگی (Wicking) که  قابلیت پارچه را در جذب عرق بدن نشان می دهد تا رطوبت را به سرعت از پوست دور کرده و به این ترتیب پوست همواره خشک مانده و احساس راحتی در فرد ایجاد می نماید.
• اندازه گیری سرعت خشک شدن پارچه و محاسبه نسبت اب باقیمانده (RWR) و رسم نمودار تبخیر از 0% تا 100%